Een kleine held in de kappersstoel
Vandaag mocht ik een bijzonder dapper jongetje van anderhalf jaar knippen. Zo klein en nu al zo stoer.
Hij nam plaats op mijn zebrakussen, zodat hij net wat hoger zat en ik er goed bij kon. Om zijn schouders hing een kapmanteltje vol vrolijke dieren. Dat maakte het allemaal net een beetje minder spannend en juist een beetje leuk.
Natuurlijk was alles interessant.
Natuurlijk was alles interessant. Vooral de haarspuit. Die moest uitgebreid onderzocht worden. Even spelen, even ontdekken, precies zoals het hoort op die leeftijd.
En eerlijk is eerlijk: de haarspuit was vandaag minstens zo belangrijk als de schaar. Even voelen, even kijken, misschien een klein “psssst” momentje, onder streng toezicht natuurlijk.
Tussendoor werd er serieus gewerkt aan een mooi modelletje. Niet te kort, want die zachte peuterhaartjes zijn veel te leuk om zomaar weg te knippen. Gewoon netjes, fris en lekker eigenwijs.
Af en toe ging zijn blik naar mama en zijn grote zus. En als zij glimlachten, wist hij: het gaat helemaal goed. Wat deed hij het knap.
Toen hij klaar was, zat daar ineens een nog stoerdere versie van zichzelf op de zebra. Mama trots. Zus trots. Ik trots.
En hij? Volgens mij vooral heel blij dat hij de haarspuit had ontdekt.
